Piancavallo - Diga de Vajont (San Osvaldo)

Vroeg wakker - dus vroeg op weg. Om 9 uur zit ik al op de fiets voor een soort afdaling in trapjes naar Longarone. Plaatsje dat in 1963 getroffen werd door een enorme vloedgolf, toen een deel van een berg in het plaatselijke stuwmeer terecht kwam. Overal zie je nog de gedenkplaten; onder meer voor die volledige lagere school die weggevaagd werd (kinderen incluis...). Tevens zie je de plaats waar de berghelling "afbrak" nog heel goed. Al tijdens de afdaling zie ik de Dam liggen. Ze sluit een erg nauwe vallei schijnbaar volledig af. De lucht trekt dicht en het begint lichtjes te regenen. Van zodra de grond goed nat is, en de fiets dus ook, stopt het kraken. Tof! Maar wil dit nu zeggen dat ik met deze fiets alleen in de regen mag rijden? Alleszins weer een punt bij dat het nog ingewikkelder maakt om uit te vissen waar het vandaan komt. Denk dat ik alle vijzen en bouten opnieuw moet lossen, met vet insmeren en terug vastzetten. En dan terug naar de bergen gaan. (I like that!) De Passo San Osvaldo is niet erg lastig. Even 9% in het begin, en ook nog op het einde. Daartussen 6-7%. Tempopasso! Even wordt je tempo onderbroken door een rood licht. Omdat je door 3 opeenvolgende tunnels moet gaan voor je boven de dam uitkomt, en die tunnels bochtrijk zijn en vrij smal, is er alleen alternerend verkeer toegelaten. Maakt het wel heel veilig. Op die manier kun je ook eens echt genieten van die langere tunnels. Hier en daar zijn er kijkgaten met zicht op de Diga en de onderliggende rivier. In de laatste tunnel is zelfs een gedenkplaats ingericht voor de slachtoffers van de aardverschuiving van 1963. Eenmaal uit de tunnels trekt de helling terug aan naar 9%. Even verder had de Giro dit jaar een aankomst. Ik rij verder, onder Casso door (hogerop opgebouwd - lag vroeger lager en had dus ook prijs...) en bereik Erto. Het laagste gedeelte is smal, dikwijls onbewoond en dus eigenlijk een half spookdorp. Het bovenste deel mag er wel zijn!. Enorm verschil! Na nog een kleine knik (dacht eigenlijk al dat ik aan het dalen was) kom ik op de top (829m). Vandaar 2 km steil afdalen en dan zachtjes verder nar beneden tot aan het stuwmeer van Barcis. Prachtig meer! (ook al omdat het niet meer regent...) en ik start de beklimming naar Piancavallo! Skioord, bekend uit de Giro aankomsten van vooral jaren 70 en begin 80. Laatste keer was in 1998. Pantani. Ben op zoek gegaan naar de winnaars uit de jaren 70... Maar niet te vinden. Ofwel verwar ik met een andere klim... Piancavallo (noordkant) is echt een klim naar mijn hart! Veel bochten, korte rechte stukken! Alleen geen zichten op de omgeving. Bos, bos en bos. Slecht op het einde komt er wat weide en uitzicht op de dolomiten bij. Toch is dit een schitterende helling om op te trainen. Wou dat die naast mijn deur lag! Boven zijn er enkele bars open. Omdat de lucht weer dicht trekt daal ik snel af. De weg terug naar Erto en Longarone. De wind is gedraaid. Verdomd! Gans de voormiddag tegenwind, en nu opnieuw! Nu is het licht bergop, maakt het nog een pak lastiger... De San Osvaldo is hier eigenlijk maar 2,5km lang. Wel 200m omhoog. Boven opnieuw regen. Lichtjes, maar toch regen. Ik neem een aantal foto's van de vele tunnels waar ik door moet en snel naar Langarone. Daar begint het harder te regenen en even later zelfs te onweren. Ik rij erdoor. 18km met 3 knikken erin die je 450m hoger brengen. Is het door de harde regen, of door een eventueel elektrisch veld (onweer), maar de Garmin geeft alleen nog foute gegevens door. Zo is volgens de file terug de aankomstplaats (Forno) gelegen op 700m, terwijl dit 's morgens nog 861 was. Heb tijdens de bui nochtans overal braafjes afgebleven. Kwestie van geen water in het toestel te krijgen (weet nooit). In die laatste 17km zitten ook nog enkele klein afdalingen in. Met die massa water over het wegdek een lastige onderneming. Voorzichtig zijn... Na 50 min in de regen kom ik als een verzopen kip aan in Forno. Oef! Net als vorig jaar is de laatste tocht geëindigd in de regen.