Vallarsa en Campogrosso! tekst

Bewolkt, max 21°, kans op een bui in de late namiddag. Aldus het weerbericht. 9u30 vertrokken voor een ritje van een 110km. Alleen maar stijgen en dalen... Zit gewoon geen enkel stuk vlakke weg in. Al van in de eerste km is het zicht op de Vallarsa vallei erg mooi. Overal liggen dorpen tegen de bergen als sneeuwballen op een muur! Kronkelende wegen, steile stukken, steeds veranderende zichten en teveel mogelijkheden om een foto te maken. Goede weg ook! Provincie Trento heeft dat wel... Vicenza daarentegen niet! Op het einde van de vallei start de klim naar de Passo Pian Delle Fugazze (1150m). Heel afwisselend. Steil stijgen en daarna stukje dalen. In trapjes dus. Altijd maar extra hoogtemeters. Zo ga ik vandaag toch nog over de 3000 geraken. Boven drink ik een thee en geniet in de zon. Nu volgt een afdaling in de provincie Vicenza, en ja, het wegdek trekt op niks! Rustig naar beneden dan maar en in Valle di Pasubio (niet echt mooi, het stadje dan) afslaan op een regionale weg naar Recoroa Terme. Voorbij de plaatselijke waterfabriek wordt de weg eindelijk goed! Ik bereik de top van de Passo Xon (spreekt uit als Zon) in volle zon! Enkele km verder start de klim van de Campogrosso (1459m - 1000HM). Ik heb honger en bestel een kleine pasta met tomatensaus. Terwijl ik zit te eten zie ik de lucht dichttrekken... Late namiddag - en het is nog maar 14u. Na de pasta naar boven. Ik zit op 900m als plots een onweer losbarst. Van de ene seconde op de andere stort het water nar beneden. Damd! Dat half uurtje eten nekt me hier! Ik schuil, zo goed als kan, onder een overhangende rots. Na een half uur rij ik, intussen flink afgekoeld en doornat terug naar het laatste huis. Er is iemand thuis en in de keuken kan ik wat opwarmen. Het onweer blijft nog een dik half uur duren. Intussen tracht ik de kleren (en mezelf) droog te krijgen met een haardroger (die doet overuren!). Het onweer gaat dan over in constante regen. Maar toch is er beterschap zichtbaar: Boven de Campogrosso klaart de hemel op. Nog even wachten en ik kan terug op weg. Ik bedank de familie waar ik mocht schuilen en ben terug op weg. Dan zie ik dat als ik 500m had verder gefietst (het is wel 11%)een restaurant/cafe had tegengekomen. Iets te vroeg moeten gaan schuilen... Buiten wat gedruppel valt er niks meer naar beneden. Al blijft de dreiging. Op de Campogrosso is het erg mooi! Machtig zicht op de Piccolo Dolomiti! Toch ook 2150m hoog! 2 refugio's vangen de wandelaars en fietsers op! Ik rij verder (al laat...) en volg de afdaling naar Anghebeni. Vandaar uit maak ik de oversteek naar de andere kant van de Vallarsa vallei. Meer dalen dus en daarna meer klimmen. Prachtig! De andere kant ligt nog mooi te blinken in volle zon. Terrassen, slingerende wegen, alles is mooi te zien (vooral omdat ik hoger zit!) Nog 12 km naar Rovereto. En dan nog 6 bergop naar Maso Brenta. Ik zit hier op 850m hoogte en Rovereto ligt slechts op 200. Wanneer begint die afdaling??? In stukjes zakt de weg langzaam. Plots een bordje: 10% afdaling - 3km. Steil naar beneden - praktisch geen bochten in. Wel wat tegenliggend verkeer. Hier kun je, als je de weg weet (zitten klein bochtjes in die onoverzichtelijk zijn), je eigenlijk wel de kans geven om heel snel te gaan (ook goed wegdek). Op het einde enkele hairpins en dan de slotklim naar Maso Brenta. Het is kwart voor 8 als ik binnenkom... Etenstijd!