Verhuis naar Masi Brenta en rit Passo Coë & Passo Borcola

Opgestaan met regen. Veel wind. Erg veel wind!! Donkere luchten. Jagende wolken... Zag er niet naar uit dat het een fietsdag ging worden. Op deze eerste slechte dag in de vakantie (dus niet klagen) verplaatste ik me 7 km... Masi Brenta was immers de vorige 2 dagen niet vrij. Zowat op 5 km van Rovereto, en met al een knap zicht op de ruwe bergen ligt het naar mijn idee zowat ideaal! Ik check in, en breng de fiets in orde. Vandaag (het weer zou beter worden naargelang de dag vordert) gaat de rit over (dacht ik) 2 passo's. De Coë start eigenlijk zowat aan de deur. (eigenlijk is ie al 5 km lichtjes bezig) en om 12u30 vertrek ik. Vrij laat, maar het weer liet het eerst niet toe. In een trapje gaat het naar de top. Lange rechte stukken, weinig mooie zichten en eigenlijk niet veel speciaals te melden. Of het moet die windepijlstaart zijn die ik op de rijbaan tegenkwam. Uitgekomen imago, maar waarschijnlijk op een verkeerde dag. Deze vlinder heeft warm weer nodig om zijn vleugels te kunnen oppompen. Vrees dat het bij dit exemplaar niet zal lukken... Boven op de Coë (1614m)drink ik een koffie en een thee. Ik wil de kleren een beetje laten drogen voor de afdaling. Die wind woei zo hard dat ik het windjek moest aandoen om geen kou te krijgen. En daardoor liep de temperatuur daaronder te hoog op waardoor ik teveel zweette. Gevolg: Te nat om af te dalen. Op de Pas hebben ze niks speciaals. 2 refugio's (1 gesloten) en geen T-shirts of andere "speciallekes". Ik verander van truitje (had ook dat met korte mouwtjes bij) en doe dat ander erboven. Daarbovenop nog het wind/regenjek. En daartussen een plaatselijke krant! Start de afdaling. Maar eenmaal zo een 50m gezakt begint die weg plots terug te stijgen. Plots krijg ik zicht op die top... Lijkt me nog een heel stuk te stijgen! Op 1807m ben ik eindelijk boven. Onmiddellijk vallen me 2 dingen op: De wind waait zo hard dat de afdaling gevaarlijk kan worden en ... het uitzicht is gewoon fenomenaal...In de verte zie je zelfs de Po vlakte liggen. En dat is 1700m lager. Foto's en dalen! Naaste de wind valt me ook de kwaliteit van het wegdek behoorlijk tegen. Uitkijken voor putten, sleuven, steentjes en stenen, en ook nog een nat wegdek met veel wind nopen me tot voorzichtigheid. De afdaling is lang... Niet echt heel steil, maar wel lang. Het wegdek blijft niet veel soeps. Jammer, de Giro zou eens moeten passeren! (Grazië por il asphalta nuevo) In Arsiero stop ik niet. Het is intussen al vrij laat en ik moet nog 900hm overwinnen. De Passo Borcola start vrij eenvoudig. Stuk aan 7%, stuk vlak, enz... Pas in Posina komt de ware aard boven: Steil! 9% stukken volop! Intussen schrik ik nog een grote vogel op. De weg wordt echt wel schaars gebruikt. Veel verkeer is er niet! (Denk dat ik op de ganse Borcola klim (en afdaling) alles samen 3 auto's ben tegengekomen... De laatste 4 km van de Borcola zijn gemeen steil. In 19 bochten (mooi genummerd) stijg je 386m. 9,7 gemiddeld of zoiets... Tussen bochten 5 en 6 en bochten 7 en 8 (twee langere stukken - goed voor 800m) duidt de garmin bij momenten 18% aan. En vooral, hij gaat niet onder de 13. Op de top blaast de wind weer loeihard in het gezicht. Ik schuil achter een rots en doe de krant en het windjek weer aan. Nu nog 700 HM naar beneden (top was 1199m). Na enkele km (de weg is hier beter, en droog) zie ik plots een bruingrijze grote hondachtige met een specifieke staart (eerst smal, dan heel breed uitlopend en vrij lang) langs de weg lopen. Het beest gaat zelf lopen van mij en als ik op die plaats voorbijrij is er geen sprake meer van. Iets verder kom ik in een hairpin een antilope tegen. Wat zie ik hier toch allemaal vandaag! Moet je in de ardennen 5 jaar voor rondrijden eer je dit allemaal ziet! Intussen is het half 8 en ik maal de laatste km naar Maso Brenta af. Douchen, eten, wijn bestellen (erg belangrijk!) en ... Bloggen.